Według źródeł historycznych, obecna gmina Stary Dzików należała niegdyś do parafii oleszyckiej.
Biskup przemyski, Mikołaj Błażejewski z Błażejowic herbu Odrowąż, 18 września 1458r., podniósł drewnianą kaplicę w Oleszycach (pierwotnie należącą do parafii lubaczowskiej), ufundowaną przez współwłaścicieli Oleszyc - braci Ramsz oraz właściciela Oleszyc i Manasterza - Stanisława Nassagniewa Ramsza - kasztelana bełskiego, do godności kościoła parafialnego. Przypuszcza się (najstarsza pisana wzmianka pochodzi z roku 1542), że pierwotnie kościół ten był konsekrowany pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Pierwszy znany z imienia proboszcz - Paweł figuruje w dokumentach sądowych pod datą 28 sierpnia 1477r., jako pełnomocnik proboszcza lubaczowskiego, Marcina. W początkach swego istnienia terytorium parafii obejmowało klucz dóbr oleszyckich. Najstarszy, znany wykaz miejscowości wchodzących w jej skład, zawarty w regestrze podatków uchwalonych przez sejm piotrkowski w 1531r., wymienia następujące miejscowości: Oleszyce, Stare Sioło, Dzików, Cewków, Ułazów, Rudę Wroczowską (dziś nie istniejącą), Rudę Szczutkowską oraz Rudę Borchowską. Pod koniec XVI w. terytorium parafii powiększyło się o Dachnów należący wcześniej do parafii w Lubaczowie.
Pierwsza drewniana kaplica łacińska w Dzikowie, jako filia parafii oleszyckiej, powstała na gruncie stanowiącym własność kościelną, w drugiej połowie XVII wieku (być może z inicjatywy ks. Jana Koruńskiego lub jego bezpośrednich następców). Ksiądz Jan Koruński był instytuowany na probostwo oleszyckie 21 lutego 1650 roku, sprawował swą funkcję do 1668 roku. Kaplica ta nie była konsekrowana, ale z powodu znacznej odległości od kościoła parafialnego w Oleszycach (ok. 15 km) okresowo odprawiano w niej nabożeństwa, a także udzielano sakramentów.
W międzyczasie wymarła rodzina Ramszów (1564r.). Dobra oleszyckie (w tym i Dzików) na krótko zostały włączone do skarbu królewskiego, ale już w 1565 r. figurują jako dzierżawa Mikołaja Małachowskiego, sekretarza Króla Zygmunta Augusta. 30 sierpnia 1570r., na mocy rozporządzenia królewskiego, parafia oleszycka przeszła w posiadanie wojewody ruskiego, Hieronima Sieniawskiego herbu Leliwa.
W 1668 roku proboszczem parafii oleszyckiej został ks. Wojciech Siebielowicz. Jak długo był, nie wiadomo. Po nim nastał ks. Michał Uliński, kanonik lwowski i sekretarz króla Jana Sobieskiego.
W latach 1700-1721 funkcję proboszcza pełnił Chrystofor Zielonka, prałat Katedry Przemyskiej. To za jego czasów, Adam Mikołaj Sieniawski - hetman wielki koronny (syn poprzedniego), w 1707 roku ustanowił fundusz na utrzymanie wikarego przy kaplicy dzikowskiej, a 23 września 1720r. (dokument wydany w Sieniawie), odnowił i rozszerzył fundację szpitala. Odtąd, ksiądz utrzymywany przez proboszcza oleszyckiego, stale mieszkał w Dzikowie.
2 czerwca 1726r. zmarł Adam Mikołaj Sieniawski ostatni męski potomek rodu. Po jego śmierci majątek odziedziczyła jedyna jego córka Maria Zofia, która już jako wdowa po Stanisławie Dёnhoffie, 11 lipca 1731 roku wyszła powtórnie za mąż za Augusta Aleksandra Czartoryskiego, wnosząc tym samym dobra oleszyckie do rodu Czartoryskich.
W kronice oleszyckiej parafii (Liber Memorabilium Parochiae Oleszycenzis ad Anno domini 1838) jest opis wizytacji biskupa przemyskiego Wacława Hieronima Sierakowskiego, odbytej w Dzikowie w dniu 21 sierpnia 1744r. Z opisu tego wynika, że ówczesny kapelan ksiądz Błażej Smaliżewski w całej pełni korzystał z przysługujących mu praw i dochodów. Niemniej jednak biskup wyraził żal, że nie może eregować tu parafii z powodu braku stałego uposażenia i zobowiązał kapelana do usilnych starań, aby August Aleksander książę Czartoryski, właściciel wsi, utworzył tu stałe beneficjum. Jednocześnie Biskup pozwolił wiernym z Dzikowa, Ułazowa, Cewkowa i Moszczanicy, należącym dotychczas do parafii w Oleszycach, aby mogli wypełniać obowiązki religijne i przyjmować wszystkie sakramenty w tutejszej kaplicy. Nie oznaczało to jednak powstania samodzielnej parafii. Parafia powstała prawdopodobnie dopiero na początku lat 80. XVIII wieku. 
Pierwszym proboszczem starodzikowskim był ks. Ignacy Flisowski.
Dziewiątego grudnia 1880 roku objął zarząd kościoła w Dzikowie ks. Jan Stopczyński - wikariusz z Kołomyji. Na stolicy apostolskiej zasiadał Ojciec Święty Leon XIII, zaś państwem rządził Cesarz Franciszek Józef I. Archidiecezją Lwowską zarządzał J.E. Metropolita Franciszek Wieruklejski. W 1882r. dobra Hrabiny Tarnawskiej z Zamojskich przeszły na własność Izraelity Józefa LaŹfer z Sieniawy. Arcybiskupem został Arcypasterz Seweryn Morawski. W listopadzie 1885r. z parafii odszedł ks. Stopczyński. Od 9 grudnia tegoż roku nowym administratorem parafii został Ks. Wojciech Sołtys, po którym zarządzanie parafią przejął ks. Seweryn Feremberg w dniu 17 marca 1887r. W dniach 25-26 sierpnia 1888r. wizytację kanoniczną w parafii odbył ks. Biskup Sufragan Lwowski, Kniaź Jande Kozielsko Piczyna, który w lutym 1895r. został mianowany Biskupem Krakowa. Od 6 do 16 kwietnia 1889r. odbyły się Misje Święte odprawiane przez Ojców Redemptorystów z Mościsk: o. Antoni Idek, o. Bernard Lubieński, o. Paweł Meissner. Po długich cierpienich zmarł 17 grudnia 1896r. ks. proboszcz Feremberg. Krótko, do 1 września 1897r., parafią administrował ks. Ludwik Ryś, który został przeniesiony na wikarego na parafię do Sokala. Na probostwo w Dzikowie instytuował się kanonicznie 24 sierpnia 1897r. ks. Stanisław Świdecki. W latach 1918-1928 proboszczem w Dzikowie był ks. Augustyn Buraczek, a od 20 sierpnia 1939r. duszpasterzem parafii został ks. Felicjan Palewicz.

Opracowali: Maria i Stanisław Sobczyszynowie, na podstawie materiałów dotyczących dziejów Starego Dzikowa i okolic, zebranych przez Pana Janusza Mazura, opublikowanych w IX i X tomie Rocznika Lubaczowskiego, wydanego przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Lubaczowskiej w 2000 roku pod przewodnictwem redaktora naczelnego dr Zygunta Kubraka
Stary Dzików, styczeń 2004r.
Odwiedzin :
Kreator IAP - (C)opyright by Interaktywna Polska