Pierwsza drużyna harcerska w Starym Dzikowie powstała w 1951 r. Liczyła 35 członków prowadzonych przez nauczycielkę Irenę Kisiel. W 1952 r. drużyna przestała działać. Od 1954 r. drużyna harcerska wznowiła swoją działalność. Liczyła 56 członków i nosiła imię Hanki Sawickiej. Prowadzona była (przez trzy lata) przez nauczycielkę Emilię Kaniowską w ramach dziesięciu godzin etatowych tygodniowo.
Następnie drużynowym został nauczyciel Adam Rucki. Po jego rezygnacji z funkcji drużynowego od 1959 r. drużynę harcerską do 2005 roku prowadziła Stefania Padiasek-Zając. Dzięki umiejętnościom organizacyjnym Stefania (wówczas jeszcze) Padiasek od 1960 r. przyciąga do pracy koleżanki, które rozpoczynają działalność harcerską z dziećmi. Powstają drużyny prowadzone przez:
Weronikę Piestrak - Drużyna Zuchowa w Starym Dzikowie
Janinę Nieckarz - Drużyna Zuchowa w Cewkowie
Aurelię Kudła - Drużyna Zuchowa w Cewkowie Woli
Lucję Kłaczko - Drużyna Zuchowa w Ułazowie
Stanisławę Ziomek - Drużyna Harcerska w Ułazowie
Stefanię Padiasek - Drużyna Harcerska w Starym Dzikowie

W 1970 r. powstaje Gminny Związek Drużyn podlegający pod Hufiec Lubaczów. Komendantką GZD zostaje Stefania Padiasek. Działalność drużyn rozwija się, jest widoczna w gminie i powiecie. W 1975 r. w Gminie Stary Dzików powstaje, w myśl zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania J. Kuberskiego, Hufiec Stary Dzików. Komendantką Hufca zostaje Stefania Zając. Organizacja Harcerska w gminie rozwija się, w każdej szkole powstają drużyny zuchowe i harcerskie, osiąga 80 % zorganizowania społeczną służbą dziecku, prowadzi czterdziestu instruktorów przeszkolonych na kursach harcerskich. Od 1975 r. Hufiec samodzielnie organizuje obozy, kolonie i Nieobozową Akcję Letnią w miejscu zamieszkania. W Chorągwi Przemyskiej ZHP działalność Hufca śródroczna obozowa i nieobozowa osiągała czołowe miejsca. Za dobrą pracę Hufiec otrzymywał nagrody w postaci sprzętu do samodzielnego organizowania wypoczynku i bezpłatne wyjazdy na obozy zagraniczne dla harcerzy.

20 września 1987 r. Hufiec otrzymuje imię gen. Józefa Kustronia i sztandar. Jest to najwyższe osiągnięcie wychowawcze harcerzy i instruktorów wokół postaci Kustronia walczącego na naszym terenie. Wypracowanie funduszy na sztandar przez harcerzy, instruktorów i przyjaciół harcerstwa nie było łatwe. Dzięki pomocy Naczelnika Gminy Stanisława Zająca imprezę przygotowano na skalę województwa. Hufiec otrzymuje imię i sztandar oraz godnie przyjmuje dwóch synów Józefa Kustronia, Adama i Stanisława, kombatantów z Bielska Białej, gości z Warszawy, Przemyśla, Lubaczowa i gminy. Na miejscowym cmentarzu znajdują się groby żołnierzy z 1939 r. i miejsca upamiętniające generała Józefa Kustronia, które są porządkowane przez harcerzy i w szczególny sposób upamiętniane w rocznicę śmierci gen. Kustronia i święto zmarłych.

Drużyny harcerskie i gromady zuchowe posiadają własne obrzędy, symbole i tradycje, a hufiec dobrą kadrę pracującą za uśmiech dziecka. Kadra jest wykształcona zawodowo i organizacyjnie. Posiada pomysły na dobrą zabawę w gromadach i zbiórkach harcerskich.

Od początku lat dziewiędziesiątych ZHP pozbawione zostaje dotacji na działalność statutową, organizację wypoczynku letniego, zimowego i imprez turystycznych. Zdani jesteśmy na dotacje sponsorów i samorządu lokalnego. Dzieci wiejskich nie stać na odpłatność 100 % kosztów obozu czy kolonii, dlatego zwracamy się po dotację do Gminy z funduszu przeciwalkoholowego. Mimo biedy, działalność harcerska dała nam przekonanie, że harcerstwo na wsi jest bardzo potrzebne i nawet w tych skromnych warunkach w jakich przyszło nam pracować, można wychowywać metodą harcerską i dostarczać wielu wrażeń i radości dzieciom.

Największym wychowawczym przedsięwzięciem Hufca była uroczystość nadania Hufcowi imienia gen. Józefa Kustronia i wręczenia sztandaru, która przerodziła się w patriotyczną manifestację. W dniu 20 września 1987 r. na ręce Komendantki Hufca hm Stefanii Zając sztandar przekazał Wojewoda Przemyski, Przewodniczący Wojewódzkiej Rady Przyjaciół Harcerstwa Andrzej Wojciechowski.